What lives between words.
Die plek in verhoudings wat ons maklik mis. Nie omdat dit nie daar is nie, maar omdat dit nie praat nie.
Ons raak gewoond aan woorde. Aan verduidelikings. Aan antwoorde wat mooi afgerond is.
Maar die werklike gesprekke gebeur nie daar nie.
Dit gebeur in die stilte net voor iemand antwoord.
In die klein verskuiwing van ’n stem.
In die lag wat net effens te hard is.
In die onderwerp wat telkens vermy word.
Mense sê nie altyd sê wat hulle voel nie, maar hulle is altyd bereid om dit te wys.
In gedrag. In herhaling. In afstand. In oordrewe nabyheid.
En as ons nie stadig genoeg luister nie, mis ons dit.
Soms is stilte nie leeg nie.
Dit is vol van dinge wat nog nie veilig genoeg is om vorm te kry nie.
En soms is irritasie nie woede nie. Maar hartseer wat nie ’n taal het nie.
Ons hoor dikwels net wat ons kan hanteer om te hoor.
Nie wat werklik gesê word nie.
En so mis ons:
die sagte versoek agter die grap,
die behoefte agter die kritiek,
die pyn agter die afleiding.
Om regtig te luister na wat nie gesê word nie, vra iets eerliks van ons.
Nie net: “Wat sê jy vir my?”
Maar: “Wat probeer jy sê wat jy nie kan nie?”
En selfs verder:
“Wat in my maak dit vir jou moeilik om dit te sê?”
As jy stil genoeg gesit het om te luister na wat jou siel hoor, en deur elke verhouding gegaan het met ‘n vergrootglas, en jy hier en daar iets gevind het waarop jy kan verbeter, besluit sommer net daar, “Van nou af luister ek nie vir woorde nie, ek luister vir wat nie gesê word nie.”
Luister of daar ‘n pouse is. Of ‘n verandering in energie. Of begin jy self ongemaklik voel. Of het iets ongesê geraak en halfpad deur ‘n sin verdwyn?
En as jy die moed het, vra sag:
“Is daar iets wat jy nie sê nie?”
En bly dan stil genoeg vir die antwoord om te arriveer.
Onthou: